Artikel 87: Bekrachtiging van wetten

Een wetsvoorstel wordt pas wet als de Koning het wetsvoorstel heeft 'bekrachtigd', nadat de Eerste en de Tweede Kamer met het wetsvoorstel hebben ingestemd. Dat betekent dat de Koning zijn handtekening onder het wetsvoorstel heeft gezet. Omdat niet de Koning maar de ministers verantwoordelijk zijn, wordt conform artikel 47 de wet medeondertekend door de verantwoordelijke minister(s) en/of staatssecretaris(sen).

Met dit artikel komt tot uiting wat in artikel 81 staat, namelijk dat regering en Staten-Generaal samen wetten maken.

Formele toelichting

Een voorstel wordt wet, zodra het door de Staten-Generaal is aangenomen en door de Koning bekrachtigd.

In eenvoudig Nederlands

1. Een voorstel voor een nieuwe wet wordt wet, als de Eerste en Tweede Kamer het voorstel hebben aangenomen. En als de Koning en een minister of een staatssecretaris hun handtekening eronder hebben gezet.
2. De regering en de Eerste en Tweede Kamer schrijven aan elkaar wat ze hebben besloten over voorstellen voor nieuwe wetten.

Uitleg

Als de Eerste en Tweede Kamer een wet hebben aangenomen, moeten de Koning en een minister of een staatssecretaris een handtekening onder de wet zetten. Als zij dat gedaan hebben is het voorstel voor een nieuwe wet een wet.

De regering is niet verplicht haar handtekening te zetten onder een nieuwe wet. Bijvoorbeeld als de regering het niet eens is met het voorstel voor een nieuwe wet, dat door de Tweede Kamer is gemaakt.

De regering vertelt haar beslissingen over nieuwe wetten altijd aan de Eerste en Tweede Kamer. De Eerste en Tweede Kamer doen dit ook: zij vertellen hun beslissingen over nieuwe wetten altijd aan de regering. En aan elkaar!

• Bron: De Grondwet in eenvoudig Nederlands

Achtergronden

• De procedure van wetgeving

Historische ontwikkeling

Een aangenomen voorstel wordt pas wet nadat de Koning het heeft bekrachtigd. Daarna geven de Koning en de Staten-Generaal elkaar kennis van hun besluit. Vanaf 1815 bepaalde de Grondwet dat aangenomen voorstellen kracht van wet kregen en door de Koning werden afgekondigd. In 1848 werd daaraan de onschendbaarheid van de wet toegevoegd. Bij de algehele herziening van 1983 kreeg de bepaling haar huidige vorm.

Bekrachtiging is in de praktijk vrijwel een formaliteit, maar niet helemaal vanzelfsprekend. Drie keer werd een door beide Kamers aangenomen initiatiefwetsvoorstel niet bekrachtigd: in 1917 (over onderwijssalarissen), in 1928 (over het leerlingental) en rond 1994 (over lastenverlichting voor het midden- en kleinbedrijf). In dat laatste geval gebeurde dat om formele redenen.